وب نوشته های صالح دُروند

dorvand — Mon, 19 Nov 2007 13:05:18 GMT

باز هم نیست منوچهر آتشی وقتی ...

dorvand — Tue, 14 Aug 2007 08:48:18 GMT

خوشبختانه بازی از سرعت قابل قبولی برخورداره

احساس می کنم زمان زیادیه که به این وبلاگ نیومدم. خب شاید به خاطر اینه که واقعاً مدت زیادیه این کار رو نکردم، البته اگه بشه سه ماه رو مدت زیادی به حساب آورد.

یادمه چند وقت پیش می خواستم از رفع توقیف "هم میهن" بنویسم و بعد از اون هم "شرق"..

شاید وقتی اینها رو می خونید با من هم عقیده بشید که چندماه در کشور ما نمی تونه مدت زمان زیادی باشه و همه چیز مثل برق از جلوی چشمامون میگذره و ما بدون اینکه بتونیم بهشون دستی بزنیم و یا حتی سیر(!) نگاشون کنیم با حرکت سریعِ سر و شونه هامون بدرقه شون می کنیم.

در نوشتن این پُست حس گزارشگر فوتبالی رو دارم که تو یه رفت و برگشت سریع توپ یه بازیکن لو میره و به بازیکن تیم مقابل میرسه و تا بخواد در موردش چیزی بگه عکس همون اتفاق رخ میده و مجبور میشه اتفاق اول رو حذف کنه چرا که دیگه نه فرصتی برای بیانش باقی مونده و نه دیگه اهمیتی نداره و بعد از این رویدادها فقط می تونه بگه که خوشبختانه بازی از سرعت قابل قبولی برخورداره...

dorvand — Sun, 20 May 2007 07:03:18 GMT

حکایت کورش و حمام سیصدوند (بخش دوم)

صالح دروند

آورده‌اند که پیر فرزانه‌ی پارس، پس از آن چه زین و آن شنوده بود، خود از شستن‌گاه شاه دیدن نمود و این چنین فرمود:
که دیدم کنیزان بینی ظریف
به یک دست صابون و یک دست لیف
به دستان‌شان حوله‌ی رنگ رنگ
تمام کنیزانِ صورت قشنگ
نگه کرد بی‌قصد و سوء نیت‌
به جمع کنیزانِ با شخصیت!
گفته‌اند پیر ما را که فرزانه‌ی قرون بُدی، چنان از خود برون شدی که مجنون وار سر بر بیابان نهادی و آوازِ «حبیبی یا نور العین» سر دادی.
آورده‌اند کانچنان این اقوال در میان ملل به شهرت در آمده بود که از اقوام دور به دیدن پیر می‌آمدند و در مجالس دیدارش آوازِ
تفو بر رویِ ورزش‌های آبی
امان از دستِ این اندک حجابی!
سر می‌دادند.
الغرض خداوندگار را نعماتی گونه‌گون در کرانه بود و ترانه‌ها بر دهان جاری. زندگانی‌اش از این رهگذار چنان غرق لذت بود که اندک اندک عمرش به تمامی اندر شستن‌گاه "سیصدوند" سپری می‌گشت و به صدای بلند آوازی این چنین به شادی سر می‌داد:
پس از یک جرعه […] در جام کردن
چه حالی می‌دهد حمام کردن
و آورده‌اند که به طنین خوش آهنگی این آواز از حنجره‌ی مبارک شاه استخراج می‌شد و گاهگاهی نیز مطربانی مجالس استحمام وی را به آواز خوش خویش می‌‌آراستند. زین میان مطربی بود «محمود الدنیا» نام که تصنیف معروفِ «آب، آب بُرد مرا» را به خوشیِ صوت خویش در فضا پراکنده می‌کرد و حمام را از سِحر صدای خویش آکنده. مورخین با بررسی تصنیف «محمود الدنیا» عارضِ شاه را سیاه، سیاه اما با نمک توصیف کرده‌اند، لیک از آن جایی‌که این تصنیف در دست نیست، قضاوتی نیز شایسته‌ی روزگار ما نباشد.
القصه مُلکِ ملکوتیِ مَلِک را نقصانی افتاده بود از این اتفاق و آن چه خدم و حشم و از سرای دربار برون شدی و در حمام آمدی به اتفاق. رتق وفتق امور مملکت آن چنان شدی که «جوالدوزی سمرشکری» بعدها در وصف آن روزگار چنین سروده است که:
خنیاگر و غلام و کنیز و جناب شاه
حمام می‌کنند شبانگاه تا پگاه
این می‌رود به جانب آن؛ آن به سوی این؛
مطرب سوار دوش کسی؛ شاه بر زمین…
در کشوری که خُرد و کلانش یکی شود
اوضاع ممکن است کمی آبکی شود!
و این گونه بود که پاکان و دلاکان مقامی بس بلند در نزد درباریان یافتند و از هر گوشه‌ای به سوی شاه تافتند و به یک باره نیمی از عوام، پیشه‌ی دلاکی اختیار کردند و از این سبب صاحب دولت و شوکت گردیدند، آن چنان که «طبیب اللسان» ملک‌الشعرای دربار سلطان این چنین سروده است:
اگر از شاه تا کنیز و غلام
این چنین با طراوت و پاک‌اند
می‌شود حدس زد که در این‌جا
همه حمامی‌اند و دلاک‌اند

… ادامه دارد

منبع: هفته نامه ی نصیر

dorvand — Mon, 07 May 2007 10:56:18 GMT

حكايت پادشاه پارس و حمام سيصدوند (بخش اول)

صالح دروند

خدايش بيامرزاد پيري از توابع پارس را. گويند كاين فرزانه‌ي با دنيا بيگانه و اين پديده‌ي دست از دنيا كشيده در ديوان قطور زرسطوري ، از پادشاهي ياد كرده است پر فر و زر كه در ايام قديم با هزاران حشم و نديم در ديار پارس ارتزاق مي‌نمود و در ويرانه‌اي آرميده و ساليان سال مأوا گزيده بود.

شاعران شكر كلام با رغبت تمام مدايح در ذكر خصايل نيكويش سروده و صله‌ها از خزاينش ربوده كه ابياتي نيز از آن ليالي باشكوه بر صحيفه‌ي كهن تاريخ به يادگار مانده، آنچنان كه "بيدمشك بن مظفرخان بيدوندي" سروده است:

حالا كه دور مي‌شوي از پيش من يواش

از دل برآمده‌ست هزاران دريغ و كاش

آخر چرا خداي مرا زن نيافريد؟

اي پادشاه خوشگلِ خوشپوشِ خوشتراش!

باري آورده‌اند حكايتي از نسخه‌ي خطي «‌تلنگر العلما في مجلس الحكما»‌ كاين پادشاه بسي والا مرتبت بود در شوكت و داراي صورتي به غايت جميل بود و سيرتي بي بديل، روي بر نقصان ترش كردي و جود و احسان همي آوردي كه شاعري «‌سليمان بن شهبود الملك» نام، در وصفش اينچنين داد سخن بر داده است:

چه سر و موي و تن و روي تميزي، به به!‌

چهره‌‌‌ي خاكي و پنهان شده و ماتت كو؟

چهره‌ات واشده، اما ز چه رو عرياني؟

پادشاها! كت و شلوار و كراواتت كو؟

گفته‌اند كآنچنان خداوندگار پس از استحمام زيبا چو ماه تمام گشته بود كه مطربي از خود بي خود شده و بي اختيار تصنيف شهير «‌در اومد از حموم گل / در اومد از حموم تنگ بلورم / در اومد از حموم شاخه‌ي نورم…»‌ را به آواز خوش سر داده. «‌خواجه غلام بن سبوس» ‌نيز در سفرنامه‌‌ي «كارواني به شكل ذوزنقه» به اين حكايت اشاره‌اي داشته و نام مطرب مذكور را «شهرام طيران الليل» دانسته.

پس از آن واقعه، ديواني كبير، مشتمل بر شصت و سه هزار بيت به روايت «خواجه نصير» با عنوان «حماميه» به كلك خيال انگيز شاعران دربار نگاشته شده است. افسوس كز آن هزاران ابيات تنها بيتي بجا مانده است منسوب به «مير شاعر بن غمزه» بدين مضمون:

يكي حمام سازم چل ستوني

كه اين حمام چل ويندوز دارد

البته بيوت ديگر نيز به دست آمده‌ست كه از لحاظ خصايص سبكي نمي‌تواند از اين دسته باشد چون: «‌آي حمومي آي حمومي‌» و مصارعي ديگر…

مورخين كتابها بر حالش بر نبِشته و راهها در وصالش در نَوَشته‌اند. گويند خداوندگار پارس زان پس به عمارت استحمامگاه هايي در سرتاسر بلاد خويش پرداخته و حمام ها ساخته كه از هيچ كدام اثري بر جاي نمانده‌ست. تنها مؤيد اين اخبار و احاديث اثر عظيم باقيمانده از آن دوران است كه آورده‌اند كآن پادشاه براي استحمام جاوداني خويش در جوار سرير شكوهمند پادشاهي اش بنا كرده بود كه به سد باستاني «سيصدوند» مشهور بوده است كه پس از گذشت ساليان سال و فرسايش و تخريب دويست و چند وند از اثر تنها سي وند آن باقي مانده است.

آورده‌اند كه خداوندگار از اين سد عظيم براي شست و شوي خود و خاندانش سود مي‌جسته و حال مي‌برده است آنچنان كه اين ابيات را از وي مي‌دانند. چنان كه بر مي‌آيد خداوندگار نيز دستي بر آتش شعر داشته‌است:

كشورم جاي غم كه اينقد داشت

كاش صد يا هزار و صد سد داشت

بعدها شاعراني نيز به استقبال اشعار معروف حماميه آمدند كه به ظاهر تا قرون ده و يازده هجري نيز ابيات فراواني از آن در دسترس ادبا بوده است، اين بيت از شاعري گمنام به دست آمده:

الا شاها كه موهاي تو بوره

به حموم مي‌روي راه تو دوره …

… ادامه دارد

dorvand — Wed, 02 May 2007 07:20:18 GMT

مبارزه با بدحجابی؛ سلیقه ای یا آگاهانه؟

در ادامه ی بحثی که تحت عنوان مبارزه با بدحجابی از سوی نیروهای اجرایی در جامعه به شکل گسترده مطرح شده، نظرات و دیدگاه های گوناگونی را در این راستا برانگیخته است که یکی از آنها در رابطه با چند و چون معیارهای مبتنی بر شناخت نوع حجاب اعم از حجاب درست و نادرست است. به نظر می رسد نمی توان تشخیص این مورد شرعی را به عهده ی عده ای سرباز و مأمور حقوق بگیر نهادهای اجرایی گذاشت، چرا که امکان سلیقه ای بودن نتایج این امر کاملاً قابل پیش بینی است.

در ادامه ی این نظر به دو عکس پایین نگاه کنید، فکر می کنم نیازی به توضیح بیشتر نباشد!

dorvand — Mon, 30 Apr 2007 12:49:18 GMT

حکایت شورای سوم و شهردار بوشهر

شورای سوم هم بالاخره روی کار اومد و دور جدیدی از فعالیت های خودش رو آغاز کرد. نخستین عملکرد این شورا انتخاب شهردار بوشهر بود که در پایان شاپور رجایی در جدالی تنگاتنگ با جمهیری کرسی شهرداری بوشهر رو از آنِ خود کرد.

رجایی هرچند خودش را فراجناحی معرفی کرده اما با توجه به مانور خبری خبرگزاری های متصل به جناح راست باید بی شک جناب شهردار رو اصولگرا دونست. نکته ی جالب در این رابطه، حضور جمعیت حداکثری اصلاح طلبان در بین اعضای سومین شورای شهر بوشهره!! البته تا پیش از تعیین شهردار همه بر این عقیده بودند اما انگار باز هم طرفداران اصلاحات رودست خورده اند و از حمایت چشمگیرشون از حضرات، ثمره ی عکس دیدن!

من که واقعاً از رأیی که به لیست اصلاح طلب ها دادم شرمنده ام!

dorvand — Fri, 27 Apr 2007 14:09:18 GMT

غزل هرگز در سایه ی کهنگی نخواهد رفت

گفتگو با صالح دُروند

مصاحبه از عبدالله رئیسی

- لطفاً از خودتان برایمان بگویید

صالح دُروند هستم، متولد زمستان 1360. تمام مقاطع تحصیلی ام، از دوران ابتدایی تا مقطع کارشناسی زبان و ادبیات فارسی را در همین شهر گذرانده ام.

- اولین باری که شعر را تجربه کرده اید را به یاد دارید؟

بله کاملاً یادم است. البته من همیشه کششی نسبت به شعر در خود احساس می کردم، از زمزمه ی مداوم شعر در روزمرگی هایم گرفته تا جمع آوری اشعار این و آن در چند دفتری که به همین کار اختصاص داده بودم، من همیشه از این کار لذت می برده ام.

به هر حال تا از موضوع اصلی دور نیفتاده ایم، من سرودن شعر را تقریباً ناخودآگاه آغاز کردم. به واسطه ی خلوت های پدرم با دیوان خواجه ی شیراز، علاقه ی زیادی به حافظ پیدا کردم و البته اغلب غزل هایم نیز در ابتدا بی شباهت به حال و هوای اشعار مقلدان وی و آثار دوره ی بازگشت نبود. گمان می کنم زمستان سال 78 بود که پس از پرس و جو موفق به حضور در پنج شنبه های ادبی فرهنگسرای شهید گنجی بوشهر شدم و پس از آن نیز جلسات هفتگی خانه ی جوان...

این جلسات در آن زمان و در ابتدای راه، برای منی که به تازگی به دنیای کلمات پاگذاشته بودم نادانسته ها و نیاموخته های بسیاری دربرداشت وهمچنین کسانی که به من کمک کردند که هنوز هم از همصحبتی و نظراتشان بی بهره نیستم.

- آیا پس از سال ها سرودن توانسته اید به تعریفی مشخص از شعر دست یابید؟

خیر! من به شعر به مثابه امری حسی و در واقع کیفی نگاه می کنم که نمی توان تعریفی مشخص از آن ارائه داد، درست مانند رنگی که می توان آن را بین طیفی از رنگ ها در نظر گرفت که از طیفی از رنگی شروع می شود و تا طیفی از رنگی دیگر ادامه می یابد، و نیز هرگز نمی توان تعریفی معین از آن را به دست داد. حال اینکه در رابطه با شعر موضوع از این نیز فراتر می رود تا آنجایی که حتی شعر را نمی توان در طیف خاصی از ادبیات قرار داد چرا که هماره این گونه های ادبی، همچون امور کیفی دیگر در معرض تعاریف و برداشت های متعدد قرار داشته اند، و من نیز مانند بسیاری دیگر، معیار و میزانِ لذت را برای تعیین حدودِ کیفی شعر برگزیده ام.

- نظرتان در مورد قالب غزل چیست؟ آیا می توان تلاش شما را در این قالب، حرکتی برای رد و نفی این دیدگاه که غزل را شعر زمانه نمی داند قلمداد کرد؟

قالب غزل از زمانی که دیده به جهان ادب گشوده است همواره از قالب های پرطرفدار بوده و نیز پس از اعتلای این گونه در شیوه ی عراقی به جرأت می توان گفت که غزل پرطرفدارترین قالب از نظر سرایندگان و نیز از جانب مخاطبان شعر بوده است. این امر را می توان در قرن حاضر نیز مشاهده کرد که پس از فرود و فرازهای بسیاری که بر راه دشوار ادبیات این قرن آمده، یا بهتر بگویم؛ بر راه ادبیات دشوار این قرن، غزل دوباره جایگاه خود را میان شاعران و شعردوستان یافته است.

غزل امروز را به تعبیری می توان مظلوم ترین قالب ادبی حاضر در دهه ی اخیر دانست. منظورم از غزل امروز، غزلی با ذهن و زبانی امروزی ست که بیش از یک دهه از عمر آن نمی گذرد، با مولفه های گونه گونی که بحث پیرامون آن در این مجال نخواهد گنجید، این مظلومیت از جانب دو طیف موسوم به آوانگارد (سپیدسرایان) و واپس گرایان(کلاسیک ها) متوجه این نوعِ دیگرِ غزل شده است، به این شکل که دسته ی نخست، غزلسرایان متجدد را به دلیل بهره گیری از قالب مهجور و دورافتاده ی غزل، واپس گرا دانسته و دسته ی دوم نیز به دلیل عبور این غزلسرایان از هنجارهای معمول و متعارف غزل، افراطی شان شمرده اند. در نتیجه این دو ذهنیت متضاد، غزل امروز را دچار مظلومیت و عدم حمایت از جانب این دو طیف نمود، آنچنان که هنوز هم در بسیاری از نشریات و مجلات تخصصی ادبی اثری از این گونه ی شعری نمی بینیم. البته پس از گذشت یک دهه و اصرار سرایندگان این روش در سرودن، این غزل توانست جایگاه معتبری در بین دیگران به خود اختصاص دهد.

در مورد بخش دوم پرسشتان باید بگویم که من نیز خود را عضوی از عده ی کثیر غزلسرایانی می دانم که برای هموار کردن این راه گام برداشته اند، اما من بیش از اینکه سعی در اثبات چیزی داشته باشم در پی لذتی بوده ام که هر هنرمندی در پی خلق اثرش آن را انتظار می کشد.

من غزل را ـ همان گونه که پیش از این نیز گفته ام و بر آن اصرار ورزیده ام ـ هنری مجزا از شعر (شعر آزاد امروز) می دانم و پذیرش یا عدم پذیرش غزل از جانب سپیدسرایان و نیز عکس این کنش را امری واهی و عبث می دانم، این دو گونه ی ادبی را می توان همچون رمان و داستان کوتاه (یا هر دو هنر دیگری)، دو هنر مستقل دانست چرا که هر کدام از این دو (غزل و شعر سپید)، سراینده؛ منتقد و نیز ویژگی و مولفه های متفاوتی نسبت به یکدیگر دارند و همچنین مخاطب و هوادارانی ویژه ی خود. حال اینکه کسی نیز ممکن است در هر دو شیوه قلم فرسایی کند و نیز از هر دو گونه لذت ببرد که باز امری طبیعی است آنچنان که در هنرهای متفاوتی همچون تئاتر و سینما نیز این امر به وفور در بین صاحبان این هنرها دیده می شود. در نتیجه با در نظر گرفتن دیدگاه فوق، رد یا قبول هر کدام از این دو گونه ی ادبی تنها به واسطه ی رجحان دیگری بسیار واهی و بی دلیل به نظر می رسد.

- از بین غزلسرایان کار کدامیک را بیشتر می پسندید؟

از بین غزلسرایان دهه های اخیر، غزل های شورانگیز حسین منزوی را بیش از دیگران می پسندم. از بین کلاسیک ها نیز سعدی را به واسطه ی سوز عاشقانه ی تافته شده با کلماتش، حافظ را به دلیل تسلط دست نیافتنی و اعجاب انگیزش در وادی واژگان و صنایع ادبی، مولانا را در سرگردانی و شوریده حالی اش و نیز بیدل دهلوی را در نزدیکی با شعر امروز در دنیای اشیاء و اشکال و رفتاری متفاوت با ردیف و قوافی غزل هایش، به دیگران ترجیح می دهم.

ـ آيا موافقيد كه بخشي از غزل جوان امروز، بيش از حد دچار افراط شده و دارد روز به روز بر مخالفين غزل مي‌افزايد؟

بايد حضور اين افراط در غزل امروز را به دو بخش تقسيم كنم، بخش اول، افراط در بكارگيري ظرفيت‌هاي گونه‌گون زباني‌ست كه در ادامه منجر به ايجاد تصنع، شيء زدگي و كند شدن بيش از حد زبان مي‌شود. در همين رابطه در برخي از آثار نيز به تحريف بيش از حد موسيقي بيروني كلام بر مي‌خوريم كه ريتم اثر را بيش از حد به وضعيتي كند و كسل كننده نزديك مي‌كند.

و اما در بخشي ديگر از اين افراط در نوآوري، مي‌توان به شكست و تغيير قالب اصلي اثر اشاره كرد. من نيز چون ديگراني كه با نگراني از اين قضيه ياد كرده‌اند، اين تغيير را در چارچوب معين قالب‌هاي كلاسيك موجه نمي‌دانم اما نبايد از اين حق گذشت كه هر كدام از اين غزلسرايان مي‌توانند با تغيير و تركيب چند شکل و قالب، به شكلي نو دست يابند و با ايجاد گونه‌اي جديد، ‌به تجربه‌‌اي ديگر از نوع سرايش دست بزنند. تنها مسئله‌اي كه در اين رابطه قابل توجه است اين كه تجربه‌ي به دست آمده، ديگر از قالب خاصي پيروي نمي‌كند و بايد نامي ديگر بر اين پديده نهاد، در اين صورت گمان مي‌كنم تنها مشكل موجود، در معرفي اين گونه آثار نمود پيدا مي‌كند و با تعريفي جديد در راستاي ايجاد نامي نو، مي‌توان بر تنوع قالب هاي شعري افزود، هر چند در اين مورد نيز قالب كلاسيك را بايد اصل دانست. بگذاريد براي روشن تر شدن موضوع به كمي عقب‌تر برگرديم، ‌به زماني كه «فرع» ي به نام شعر نو (شعر نيمايي) از «اصل» ي به نام شعر كلاسيك بيرون كشيده مي‌شود و با شكست قالب و ايجاد قالبي ديگر، به تجربه‌اي تازه دست مي‌يابد و اما نياز به نامي نو، اولين نيازي‌ست كه ذهن اين پديده را به خود مشغول مي‌كند.

ـ رابطه‌تان با شعر نو چگونه است؟

با توجه به اصراري كه پيش از اين بر جداسازي اين دو گونه‌ي ادبي، شعر نو (منظورم شعر سپيد است) و غزل (شعر كلاسيك) داشته‌ام منطقي ست كه به آن به عنوان هنري مجزا از آنچه ذهن سرايشگرم را به خود مشغول كرده است نگاه كنم، البته دوهنري كه با هم نزديكي زيادي دارند! پس اين طبيعي است كه به آن بيش از هنرهاي ديگر توجه داشته باشم. در ادامه‌ي اين توضيحات،‌ كافي به نظر مي‌رسد اگر بگويم كه از خواندن و شنيدن شعر نوي امروز، نهايت لذت را برده و مي‌برم.

حتي اگر قرار باشد سليقه‌ام را بين تمامي شاعران غزلسرا و سپيد سرا محك بزنم بي‌گمان به نامهايي چون يدالله رويايي، شاملو ، آتشي و پس از آن منزوي خواهم رسيد. فكر مي‌كنم با اين وجود ديگر نيازي به توضيح بيشتر در اين خصوص باقي نمي‌ماند.

ـ آيا تا به حال شعر نو هم سروده‌ايد؟

خير، تا به حال اين كار را نكرده‌ام اما گمان نمي‌كنم حداقل حالا حالاها چنين قصدي را داشته باشم. فكر مي‌كنم اگر قرار باشد در زمينه‌ي ديگري مرتكب نوشتن شوم، به فعاليت در زمينه‌ي ادبيات داستاني علاقه‌ي بيشتري دارم.

ـ فكر مي‌كنيد آينده‌ي غزل چگونه رقم خواهد خورد؟ آيا تا شعر فارسي هست، غزل هم خواهد ماند؟

در مورد بخش اول پرسشتان هيچ ذهنيتي ندارم، فكر مي‌كنم جواب دادن به اين سوال تقريباً ناممكن است چرا كه اگر از آينده‌ی چيزي خبر داشتيم، مطمئناً آن آينده را در زمان حال رقم مي‌زديم. اما آنچه دوران بلند شعر فارسي به ما آموخته اين است كه غزل همواره در دوره‌هاي مختلف، متوجه تغيير و دگرگونی بوده و سرايندگان اين گونه، دست به نوآوري و ابداع بسيار زده‌اند. پس آنچه از تجربه برمي‌آيد اين است كه غزل در آينده نيز هرگز در سايه‌ي كهنگي نخواهد رفت. گمان مي‌كنم جواب بخش دوم پرسشتان را هم دادم.

ـ نظرتان در مورد غزل نو و مدرن كه با نامهاي مختلفي چون هفتاد و فرم و گفتار مطرح است، چيست؟

البته من با اين نام گذاري‌ها كه حتي اسامي ديگري نيز چون غزل متفاوت و پست مدرن و خودكار و چندين و چند اسم ديگر را شامل مي‌شود به هيچ وجه موافق نيستم، گذشته از اينكه غزل در تمام ادوار شعر فارسي با همين نام غير مركب به حيات خود ادامه داده است و حتي با گذار از پيچ و خم‌ها و مسيرهاي متفاوت نيز نامي بر آن افزوده نشده است، بر اين عقيده‌ام كه اگر قرار است كه نامي نيز براي آن در نظر گرفته شود باید اين اختيار به آيندگان منتقل شود، چرا كه هنوز اين شكل نوپا درحال بلند شدن و در آرزوي ايستادن است. اينكه شاعري به واسطه‌ي تفاوتهاي زباني خود ـ كه غالباً ناچيز هستند ـ نامي براي شيوه‌ي خويش انتخاب كند بسيار سهل انگارانه است، ‌چرا كه هر كس در مسير عبور دادن گزاره‌اي از پيچاپيچ ذهن خود طبيعتاً چيزي بر آن خواهد افزود. در نتيجه اين تفاوت‌ها تنها در ديگر گويي‌هاي اندك ذهني و زباني نويسنده خلاصه مي‌شود، در صورتي كه اصلِ اين سروده‌ها يكي است و تفاوت چنداني از لحاظ ژانر و سبك با يكديگر ندارند.

ـ نظرتان در مورد مجلات ادبي چيست و نقش آنها را در جريان سازي‌هاي ادبي چگونه ارزيابي مي‌كنيد؟

در مورد اين رسانه‌ها نظر چندان خوبي ندارم، هر چند وجود اين مجلات به خودي خود مايه‌ي خشنودي است اما گذشته از اين كه قالب های كلاسيك در اين مطبوعه جايگاهي ندارند، در گونه‌هاي ديگر ادبي نيز نوعي چنددستگی يافت مي‌شود كه حتي در مواردي مي‌توان از آنها به عنوان مافياي ادبي ياد كرد، نمي‌خواهم بدبينانه با اين قضيه برخورد كنم اما گمان كنم اگر قرار باشد در اين مجال كوتاه صحبتي شود چه بهتر اينكه به عيوب عمل پرداخته شود تا به تمجيد زواياي قابل قبول آن، اگر نه اينگونه نشريات در كل حاوي مطالب به روز و خواندني بسياري بوده و هستند.

در نتيجه اين مجلات به جريان هاي متصل به خود بيش از بيش مي‌پردازند و هيچ عجيب نيست اگر در اين رابطه موضوعات و جريان هاي مهمي نيز در صدر اخبار حذف شوند.

- فعاليت انجمن‌هاي ادبي را چگونه مي‌بينيد؟ آيا توانسته‌اند تأثیر گذاري لازم را داشته باشند؟

نقش اين انجمن‌ها در آموزش فضاي جدي و جريان‌هاي به روز شعر معاصر كشور انكار ناپذير است. از جهتي اين انجمن‌ها براي كساني که به تازگی قدم به عرصه‌ي قلم گذاشته‌اند مي‌تواند به مثابه دري به روي شناخت و ارشاد اين نوآموزان عرصه‌ي شعر و شاعري قلمداد شود. من خودم از جمله كساني هستم كه فعاليت ادبي‌ام را از همين انجمن‌ها شروع كردم.

متأسفانه امروزه آنچنان كه بايد و شايد از نشست‌هاي هفتگي موجود در بوشهر، بهره‌ي كافي برده نمي‌شود. اين انجمن‌ها مي‌توانند با صرف انرژي بيشتر در ايجاد روندي كارگاهي، تعامل نزدیک تری را با شركت كنندگان اين نشست‌ها برقرار کنند و با برنامه‌ريزي دقيق‌تر تأثير گذاري‌شان را - خصوصاً بر مبتديان - بيشتر كنند. اينكه پس از گذشت مدتي، ديگر اين جلسات چيزي برداشته‌هاي شاعري اضافه نكنند طبيعي به نظر مي‌رسد اما اينكه از ابتدا نكته‌ي ای برای يادگيري و توجهي براي شخصي نداشته باشند مي‌تواند تأسف بار باشد.

ـ قصد چاپ مجموعه غزلتان را نداريد؟

بله، اين قصد را دارم، اما به دلايلي مردد هستم، ‌البته در مورد اين دلايل توضيحي ندارم.

ـ شعر بوشهر را چگونه ارزيابي مي‌كنيد؟ آيا با اين دیدگاه كه معتقد است شعر بوشهر در آتشي و باباچاهي و بياباني و نعمتي زاده تمام مي‌شود موافق هستيد؟

من هم تا حدودي با گفته ی شما موافقم، در اين شهر شاعران جوان مستعدي به كار سرایش مشغولند اما به نظر مي‌آيد قدر اين استعداد و البته قدر فرصت‌ها را نمي‌دانند، آنچه به نظر مهم جلوه مي‌كند اين است كه تمايلي به مطرح نمودن خود در مجموعه‌ي وسيع‌تري تحت عنوان شعر كشور را از خود نشان نمي‌دهند، البته شاعراني نيز جسورانه تر با اين قضيه برخورد كرده‌اند و امروزه نيز آنان را در ميان چهره‌هاي جوان كشور مي‌بينيم اما هنوز نيز كساني هستند كه موفق به تثبيت جايگاه خود در اين ميان نشده‌اند.

منبع: هفته نامه پیغام

dorvand — Wed, 25 Apr 2007 11:18:18 GMT

سلام!

بالاخره پس از ۶ سال نوشتنِ غزلسرا، دل از مهمانی پرشین بلاگ کندیم و رخت عزیمت بربستیم.

امیدوارم در این مکان مجازی هم بتوانم تعامل سازنده و البته پایداری با همسایه های وبلاگ نویسم داشته باشم. به هرحال ما برای شروعی دوباره در مسیری دیگر گام برداشته ایم.

تا بعد...